Bijna terug thuis...

Hey iedereen,

Onze laatste week van onze lange reis is ingegaan ...
Goh, wat is de tijd toch snel voorbijgegaan, denken we nu. Het lijkt ook helemaal niet zo lang geleden toen we in Boechout vertrokken. Of het lijkt ook helemaal niet dat we 6 mnd niet gewerkt hebben en gewoon 6mnd vakantie hebben gehad.

Momenteel brengen we onze laatste dagen door in Santiago en zijn al ijverig op zoek gegaan naar kartonnen dozen om onze fietsen in te vervoeren. De dozen zijn hier wel wat kleiner zoals de mensen hier ook wat kleiner zijn ;-D. Maar met enige vindingrijkheid, zullen we van 4 dozen 2 op maat gemaakte dozen proberen te maken.

Het enige wat ons nog rest te doen is: appartementjes zoeken, job zoeken (voor Wendy), aan het zwembad liggen (als het goed weer is tenminste), naar de kapper gaan (want yep dit is echt wel nodig)en euh ... genieten van ons mooi hostel :-D.


Fotos van het eiland Chiloe:




































Fotos van Valparaiso:
































Fotos van ons super hostel in Santiago:

Alles echt mooi afgewerkt, en dat vr 10euro per persoon.

Toen het nog goed weer was, zaaaaaaaaaalig!! (nu is het al een paar dagen bewolkt)

Romantisch etentje met verjaardag van Joris

Met de fiets onze kartonnen dozen gaan afhalen!

Naar het einde van de wereld en terug ...

In de laatste weken van onze reis hebben we nog tijd om een paar plaatsen te bezoeken waar we graag naartoe wilden. Een daarvan is Ushuaia, het einde van de wereld gelegen in Tierra del feugo.

Al liftend konden we de afstand van een klein 700km in een lange dag afleggen. Ter plaatse hebben we in een echt leuk hostel met zalig ontbijt geslapen en nadien een 2-daagse trekking gemaakt alvorens al liftend terug naar het noorden te gaan. In Tierra del feugo zijn we meegereden met een wagen die we niet snel zullen vergeten: een Porsche Cayenne! Op het moment dat we ons comfortabel in de lederen zetels zetten, vraagt de vriendin van de bestuurder aan Wendy: "Te gusta la velocidad?" (hou je van snelheid?). Waarop Wendy overtuigend "si si" antwoordt. Voor we het beseffen vertrokken we met gierende banden. Op dezelfde gravelweg waar we in het heengaan met een vrachtwagen 30 a 40 km/u reden, raasden we nu met een duizelingwekkende snelheid tot 170km/u! Dit terwijl de bestuurder regelmatig met een hand reed, het handje van zijn vriendin kuste en een gezellige babbel met haar had, terwijl af en toe enkele guanaco's (soort lama) over de weg sprongen. Na 140 km kwamen we op een asfaltweg terecht en was het al tijd om te gaan tanken."Tja, echt zuinig rijden kan je dit niet noemen." Tijdens het tanken vraagt Wendy aan de vriendin: "Wat is eigenlijk de topsnelheid van deze wagen?" Dit had ze beter niet gevraagd! 10 minuten later vlogen we met een snelheid van 232 km/u over de asfalt!!! Sneller ging niet omdat er teveel bochten waren. Zo namen we op een gegeven moment een lichte bocht tegen 190 km/u.

Na deze adrenalinekick was het tijd voor wat cultuur. Deze keer zijn we per bus een 800km naar het noorden gereden om daar de Cueva de los manos te bezoeken. Dit zijn schilderingen van handen, waarvan de oudsten dateren van 9300 jaar geleden. Heel knap!

Nadien zijn we in een zotte camping terecht gekomen die uitgebaat werd door de gepensioneerde politie agent Raoul, die volgens ons toch wel een paar vijzen kwijt was. Samen met 2 andere toeristen (die trouwens alletwee enkele seizoenen in Antartica hebben gewerkt) hebben we ons geamuseerd en kapot gelachen om hem. Om even te schetsen: Raoul noemde me steeds "paus" omdat ik 5 talen kende, om te laten zien hoe fit hij nog was begon hij plots te pompen als een bezetene, smeet hij zichzelf plots op de grond om zijn snelheid te bewijzen en demonstreerde hij enkele karate bewegingen. Dit allemaal op 67-jarige leeftijd! Je kan wel begrijpen dat dit een grappig zicht was!

Ondertussen zijn we in Chili. Hier nemen we morgen een ferry die door de fjorden en naar het eiland Chiloe vaart. Daarna vertrekken we richting Santiago.

Hieronder nog een paar foto's:
Al liftend in een vrachtwagen (die ene die maar tg 30 a 40 km/u reed)



Tijdens de 2-daagse trekking

Torres del Paine (Chili)

We zijn nu een drie daagjes terug uit Torres del Paine. Volgens meerdere bronnen misschien wel het mooiste nationaal park van Zuid-Amerika. En mooi was het inderdaad! Of het echt HET mooiste nationaal park is, daar hebben we onze vragen bij, maar we hebben tijdens onze 7 dagen durende trekking opnieuw mogen genieten van een prachtige stuk natuur... Elke dag was een andere dag. De ene dag liep je door een open vlakte, de andere dag in een dicht groen bos en nog andere dagen kom je boven de boomgrens uit en wordt je getrakteerd op een fantastisch uitzicht over de glacier Grey. De Patagonische weergoden hebben al hun kanten laten zien want we hebben zowat alles gehad: smeltende sneeuw, regen en wind maar evengoed dagen zonder een zuchtje wind en een mooi zonnetje.

Momenteel zijn we na een paar liften in Punta Arena (Chili) beland. Na een paar kleinere stukjes konden we uiteindelijk een groter stuk van 180km meerijden met twee grappige gasten. Twee vijftigers in een oude vrachtwagen waarvan ene met dreads en een brug (grappig zicht). Beiden waren de hele rit geamuseerd aan het lachen. En heel de tijd naar zaken langs de kant van de weg aan het wijzen terwijl er niets te zien was om dan nadien terug in de lach te schieten. Halverwege de rit werd het ons opeens duidelijker waarom de twee zoveel plezier hadden. De co-piloot draaide zich toen om naar achter en liet ons een klein doosje zien en vroeg ons of we ook wat wilden. Ik had het meteen door maar Wendy niet en vroeg hierbij geinteresseerd: "Ah, wat is dit?". De man antwoorde met een grote lach "Marihuana" en stak vervolgens het goedje in een pijpje om dit vervolgens te delen met onze 50'er met dreads. Bij de politieposten onderweg staken ze nerveus het potje weg om dan achteraf, als alles veilig was, terug samen in de lach te schieten :-).

Wat we wel ontdekt hebben is dat we na 5maand onderweg zijn, wel stilaan wat verzadigd beginnen te raken... We hebben voor het eerst het gevoel dat we al zoveel mooie dingen gezien hebben en zo verwend geweest zijn dat we de laatste weken minder snel onder de indruk zijn... Misschien is dit het moment om tijdens onze laatste maand rustig onze tijd nemen om eerst nog even naar het uiterste zuiden te reizen. Om nadien via nog wat interessante plaatsen terug naar het Noorden te reizen richting Santiago, waardat we onze terugvlucht hebben.

Hieronder vind je zoals gewoonlijk nog wat meer foto's:

In Torres del Paine, het deel achter de gekende "W-route".




Glacier Grey





Eventjes mediteren en de benen laten rusten :-)



Een hond? Neenee, een VOS!

Busreis en El Chalten - El Calafate (Argentinie)

Om naar El chalten te gaan, gingen we het onszelf eens wat gemakkelijker maken en gewoon de bus pakken. "23 uur op de bus, amai dat gaat lang zijn, maar dan zijn we er tenminste in een dag". Alee, dat dachten we toch.
Na een half uurtje (1u snachts) rijden, stopte de bus plots en zag ik de chaufeurs naar de motor kijken en iets mompelen van "mecanico". Heel de bus was al aan het slapen, maar ik vermoedde dat er iets mis was, want na een uurtje knutselen aan de motor zag ik de 2 chauffeurs zich neerleggen op een zetel en in slaap vallen. (ik was precies de enige die wakker was en zich vragen stelden). 7 uur later en nog steeds op dezelfde plek, begonnen de reizigers stilaan wakker te worden, maar de buschauffeurs sliepen nog steeds. Ik hoorden enkelen zich afvragen of dit een normale stop was. Toen ik zei: "we staan al 7 uur stil", begonnen de vragen ook te komen, maar niemand "movede". Hierop ben ik dan maar een chauffeur gaan wakker maken en deze om uitleg gaan vragen. "Om 8.30u komt er iemand met het reserveonderdeel en dan zijn we terug weg", antwoordde hij met prut in zijn ogen. Uiteindelijk komt er iemand om 10u per taxi met het onderdeel. Even proberen, neen, dit is toch niet het juiste! Dus terug met de taxi voor ee 2de poging. Om 12 u komt het nieuwe onderdeel uiteindelijk en krijgen we 1 koffiekoek per persoon als compensatie. Een half uurtje sleutelen en weg waren we. Nog meer dan 22 u te gaan!
Alles verloopt goed tot de dag erop smorgens 7u. De bus staat opnieuw aan de kant. Deze keer zijn de reizigers wel wakker en begint iedereen spontaan wat te lachen. Maar opnieuw geen uitleg van de chauffeurs en niemand die iets durft te vragen. Toen Wendy vroeg of het hetzelfde probleem was, zei hij: "no otra problema". Ondertussen ging de chauffeur even zoeken in zijn bus en kwam toen met een soort reserveonderdeel af dat er wel helemaal anders uit zag. Na een uur trekken en sleuren aan de motor, gaf deze het op en zei hij tegen de passagiers die errond stonden: "als jullie ook eens willen proberen ... ". Dus handen uit de mouwen en jawel hoor, een half uur later startte de bus terug! De resterende afstand (160 km gravel) hebben we, om de motor niet te oververhitten, telkens enkele minuten gereden met de motor aan en dan ons laten uitbollen om opnieuw te starten en uit te bollen enz. Na zo 3u rijden konden we overstappen op een andere bus. In totaal hebben we er geen 23 u, maar meer dan 35 u erover gereden! Jaja, zo zie je maar, soms is liften toch beter!

In El chalten aangekomen was ons oorspronkelijk plan om te gaan klimmen. Dit is niet doorgegaan omdat we nergens een klimtouw konden huren en de rotsen hier niet behaakt zijn en we dus op friends en nuts zouden moeten klimmen. Iets waardat we geen ervaring mee hebben en hier oefenen is niet echt een goed idee. In de plaats daarvan zijn we een dag gaan boulderen (ik moest die klimschoentes die ik al 5mnd meesleur toch ergens gebruiken) en 4 dagen een trekking gemaakt. Het boulderen deed deugd, maar eigenlijk was ik te jalours op de mannen die het serieuse werk deden om er echt van te genieten.

Van de trekking hebben we beiden wel volledig kunnen genieten, want man wat is het hier mooi! Zeker cerro Torre, de mooiste berg die ik al ooit gezien heb! Het was een afwisselende trekking, maar spijtig genoeg wel veel volk. We zagen toen op de kaart een bepaalde route staan waarbij "guide highly recommended" bijstond. "Joepie, waarschijnlijk zal er daar minder volk zijn", dachten we.

Het enige obstakel voor deze route was een tirolienne. Dit is een kabel met een katrol aan om naar de overkant van de rivier te glijden. We hadden wel geen gordel of musketon bij, maar met wat extra touw en een gerecupereerde musketon ter plaatse hebben we een gordel gemaakt en konden we naar de overkant. (wat je als kind al niet van je pa kan leren, he, merci pa Wendy) Buiten het moeilik te vinden pad was hier niet veel "guide highly recommended" aan. Maar we waren wel van het toeristenpad af en konden onze trekking in schoonhed eindigen!

Inmiddels zijn we aangekomen in El calafate (200 km meer naar het zuiden) waardat we vandaag deberoemde Perito moreno gletsjer bezocht hebben. Morgen nemen we de bus naar Chili om daar een trekking in Torres del Paine te maken.

Hieronder opnieuw wat meer fotos (op klikken te vergroten)

Cerro Torre bij zonsopgang







Zonsopgang bij Cerro Torre

Perito Moreno

Kayaken in Patagonie (Argentinie)

Voor jullie begint het misschien al wat afgezaagd te worden maar wij krijgen maar niet genoeg van het woord Patagonie! Het heeft voor ons een magische ondertoon, de natuur, de "puurheid". Het gaat zelfs zo ver dat we na een grote sanitaire boodschap uitspraken doen als: "Wow, Wendy, ik ben dus gewoon gaan kakken in Patagonie, stoer e!"

Na al onze trekkings, Aconcagua, met de fiets door Bolivie en tenslotte ons paardenavontuur , staat er ons nog een vervoermiddel te wachten: de kayak. We dachten oorspronkelijk dat dit vervoermiddel makkelijk te vinden zou zijn, maar niets is minder waar. Wat blijkt, je koopt hier precies makkelijker een paard dan een kayak huren. Wie had dat ooit gedacht? 5 dagen zijn we van het ene dorpje naar het andere gestuurd omdat daar telkens ´misschien´ iemand met een kayak zou zijn. Als we daar dan aankwamen was die persoon er nooit of wou deze de kayak niet verhuren zonder gids. Uiteindelijk, toen we de hoop bijna opgegevens hadden wist de eigenaarster van ons hostel in Esquel misschien toch nog iemand met een kayak. En ja hoor, we vonden Loli, een ex-nationaal adventure race kampioen (graaaaaaf!! :) die nu rafting tochten organiseerde wat verderop. Hij had voor ons nog wel ergens een dubbele zeekayak liggen die we mochten huren. Super! Omdat Wendy 3 jaar geleden in Alaska een klein trauma heeft opgelopen van wildwater en hoge golven, dienden we onze plannen te wijzigen en op zoek gaan naar een meer in plaats van de zee. Want hoe dichter het kayaken naderde, hoe minder Wendy het zag zitten. Na een lange zoektocht hebben we besloten om te kayaken in Parque national Los Alerces. Dit startpunt lag echter wel 150km noordelijker dan waar Loli met zijn kayak was. Maar opnieuw geluk, Loli kon ons voor een redelijke prijs afzetten met kayak aan ons startpunt. "Few, dat is ook weer geregeld."

Onze tocht startte in Lago Cholila. Iets boven het nationaal park. Toen we er met de jeep aankwamen stond er een stevig windje maar we hadden al genoeg tijd verloren met onze zoektocht dus begonnen we er direct aan! Na slechts 10 minuten varen bleek dat het niet zo eenvoudig was om een vaste koers aan te houden doordat de golven (van de wind) ons steeds uit onze koers duwde. Het draaien verliep ook niet zo vlot. "Damn, precies toch een verschil zo'n zeekayak met een wildwaterkano!" Na eerst wat over en weer gevloek (tja, dit hoort er bij e) zijn we naar de kant gegaan om alles wat beter te verstellen. En 15 min later waren we terug op weg, de golven schuimend over onze boeg. Nadien varen we koers richting de rivier waarin het meer stroomde. Drie kwartier later onze eerste mini stroomversnelling. Spannend, want een 6m lange zeekayak is niet zo wendbaar en heeft wel wat meer tijd nodig om te draaien! Alles gaat goed tot net op het einde. Ik merk dat het roer plots niet meer marcheert. Oke, opnieuw aan de kant! Wat blijkt na een kort onderzoek, de stok waarmee je het roer met je voeten bedient was afgebroken. "Damn, nog geen dag weg en al brokken!" Al een geluk zien we verderop een vliegvisser. Tot mijn verbazing was de visser een uiterst handige vakvrouw die ons uit de nood kon helpen met wat materiaal in haar pick up. Halfuur later, roer gerepareerd en we kunnen verder!

We hadden geen idee hoeveel km we op een dag zouden afleggen en hadden daarom een dikke week gerekend om onze uitgestippelde route af te leggen. Maar typisch voor me (en ter ergernis van Wendy), wou ik de eerste dagen zo lang mogelijk peddelen om zeker te zijn dat we er zouden geraken. Al na dag 2 blijkt dit helemaal niet nodig te zijn geweest want we legden makkelijk 20km al peddelend per dag af en zouden zo op 4 of 5 dagen in totaal al aan onze aankomst zijn. We hadden dus eigenlijk iets te veel tijd. Die tijd vulden we met langbeloofde rust in het zonnetje op verlaten strandjes (Wendy terug heel tevreden) -en om niet in Belgie uit het vliegtuig gerold te moeten worden- ook enkele wandelingen. Zo was het wel tof dat we met de kayak op plaatsen konden komen die anders niet te bereiken waren. Een wandeling in het nationaal park is niet vanzelfsprekend want tussen de oude (tot 4000jaar!) enorme bomen groeit bamboe. Dit maakt het bos volledig ondoordringbaar zonder pad. Al een geluk hadden we deze keer wel eens een goede topografische kaart (Thx, Bob) met enkele afgelegen oude padjes op. Normaal moet je hier toestemming voor vragen om deze te bewandelen, maar we waren helemaal alleen, dus "so what". De oudste bomen hebben we niet gezien maar toch was het impressionant om tussen dit nog echte wilde woud van duizendjarige bomen te lopen!

We hebben opnieuw veel geluk met het weer gehad! Bijna elke dag konden we peddelen in het zonnetje en in temperaturen van 25 graden. Super! Ik had dit deel van onze reis eigenlijk graag iets extremer gezien tot de voorlaatste dag. Toen liet de beroemde Patagonische wind zich nog eens zien. Dit bracht wel wat golven en witte schuimkopjes met zich mee. Ik moet eerlijk zijn dat ik toen wel blij was dat we niet op ons eentje zijn gaan zeekayaken. Daar zouden we echt volledig blootgesteld geweest zijn aan de krachten van de natuur en in gevaar kunnen zijn! Een kayak is toch een stuk onstabieler dan we oorspronkelijk dachten. We mogen zeggen dat we al wel wat wildwater ervaring hebben, maar peddelen in een zeekayak was toch weer helemaal anders!

We kunnen terugblikken op een mooie tocht waarin we 5 meren en 3 rivieren doorgepeddeld zijn. In totaal hebben we een dikke 100-tal km afgelegd. Elke avond hebben we ons tentje (weliswaar verdoken want wildkamperen mocht hier niet) op een verlaten strandje kunnen opstellen aan een meer of rivier en we hebben er een mooi bruin tintje bij! Ik denk dat we dus opnieuw van een geslaagd avontuur kunnen spreken!! :)

Ps: Over enkele uurtjes nemen we nog eens een bus (bah, 23uur zitten!!) om naar El Chalten (Argentinie) te gaan om daar wat te klimmen en misschien een trekking te doen. Het warme weer zal vanaf morgen dus een pak minderen want we zitten dan 1300km zuidelijker.

Hieronder vind je enkele foto's. Het was niet makkelijk om fotos te trekken omdat we beiden in dezelfde kayak zaten. Veel afwisseling is er dus niet :)







Rustig genieten van het zicht